Мене таму тажно претчуство ме гони: ништо не се сменило, освен што минало време. Во домот врз кој лута погледот мој сонлив само гласот на жителите нем е. Нека твојот поглед, следен од срцето, оди на јужната страна од домот наш стамен; глеј како лозницата, што богат род роди, лази сè уште упорно по смлачниот камен. Глеј ја камената куќа …