Милош Надаждин ја претставува својата фотографска книга „Unseen“ и истоимената изложба во Ложионица. По тој повод зборува за слободата во творењето, професионалните предизвици, неизвесноста и моментите што оставиле печат врз неговиот авторски израз.
Зад него се две децении професионална работа, многубројни фотографски проекти, насловни страници, едиторијали и соработки. Во тој период Надаждин изградил сопствен визуелен идентитет и препознатлив пристап кон бележењето на светот низ објективот. Но зад фотографиите што го привлекуваат погледот стојат години искуство, постојано истражување, креативни предизвици и подготвеност да се излезе од познатите рамки.

Досегашното творештво решил да го собере во авторската фотографска книга „Unseen“, придружена со истоимена изложба. Од 18 ноември, во просторот на Ложионица, посетителите ќе можат да го запознаат неговиот уметнички свет преку избор на дела што даваат пресек на дваесетгодишната посветеност на фотографијата.
Иако неговата професија носи креативна слобода, патувања и средби со различни луѓе, таа е исполнета и со неизвесност. Признава дека имало мигови кога се прашувал дали сè можело да биде поедноставно, но никогаш сериозно не зажалил за патот што го избрал.

„Луѓето најчесто ја гледаат готовата фотографија, кампањата, патувањата, интересните локации и средби, но не и сето она што им претходи, ниту одговорноста што ја носи секој проект. Креативната слобода звучи одлично, но подразбира и самите да си поставувате стандарди и граници и да преземате одговорност за сопствените одлуки“, искрен е фотографот Милош Надаждин.
Токму непредвидливоста ја смета за една од најголемите предности на својата работа. Особено му значи можноста секој ден да донесе ново искуство, идеја или средба. Затоа тешко се замислува во вообичаена работна средина, со работно време од девет до пет и однапред одредени обврски. Фотографијата за него одамна не е само работа, туку начин на кој набљудува, памети и ги поврзува нештата.
„Мојата љубопитност не завршува со снимањето. Честопати токму ситуациите што немаат никаква врска со конкретната работа подоцна стануваат инспирација за некоја фотографија или проект. Патувањата, архитектурата, градовите, музиката, луѓето и нивната енергија, па дури и најобичните глетки што секојдневно ги среќавам — сето тоа на некој начин станува дел од мојот креативен процес“, објаснува Надаждин.
Во текот на дваесетгодишната работа се менувал и неговиот однос кон фотографијата. На почетокот бил повеќе насочен кон техничкото совршенство и потрагата по сопствен визуелен идентитет. Денес во прв план му се емоцијата, карактерот и енергијата што ги пренесува фотографијата. Искуството му донело и едно важно сознание: совршената фотографија не е секогаш онаа што остава најдлабока трага.
„Со текот на времето сфаќате дека техничкото совршенство само по себе не значи многу ако фотографијата нема карактер. Денес многу поважно ми е дали некоја слика ќе ме запре, дали ќе ми разбуди емоција или љубопитност, дали има своја енергија. Понекогаш токму несовршеноста ѝ дава живот на фотографијата“, вели тој.
Со годините добил и поголема слобода во творечкиот процес. Наместо однапред да го контролира секој детаљ, сега остава повеќе простор за интуицијата, спонтаноста и неочекуваните моменти. Особено интересно му е навраќањето кон старите фотографии, бидејќи понекогаш дури од временска дистанца во нив открива значења што не можел да ги насети кога ги создавал.
Како што истакнува, некои фотографии добиваат посебна вредност дури со минувањето на времето. Во нив остануваат зачувани луѓе што некогаш биле дел од неговиот живот, атмосферата на едно минато време, но и спомените за она што некогаш сме биле.
„Времето ѝ додава уште еден слој значење на фотографијата. И можеби токму тоа е една од причините поради кои и понатаму толку го сакам овој медиум“, истакнува фотографот.
Кога зборува за она со што најмногу се гордее во професијата, Надаждин не ги издвојува само насловните страници, едиторијалите, кампањите и успешните соработки што ја одбележале неговата кариера. Поважно му е тоа што низ годините успеал да изгради сопствен визуелен јазик, без да ја изгуби љубопитноста што првично го привлекла кон фотографијата.
Особено го радува што личниот интерес го претворил во професија на која ѝ е посветен веќе две децении, а која и денес подеднакво го инспирира и возбудува. Во време кога трендовите и визуелните изрази постојано се менуваат, отвореноста кон нови искуства и желбата за истражување му помагаат да не се задржува на веќе испробаните обрасци.
Затоа „Unseen“ не е само ретроспектива на неговата досегашна работа, туку и средба со сето она што во изминатите две децении го обликувало Милош Надаждин како фотограф и автор. Книгата и изложбата ѝ овозможуваат на публиката низ неговиот објектив одново да открие луѓе, мигови и глетки што можеби првично останале незабележани, но заслужиле да бидат зачувани. Како што навестува и насловот на проектот, најинтересните приказни често се кријат зад она што прво го забележуваме.
Извор: Story.rs