Зошто денешните родители се поисцрпени од кога било? Проблемот можеби не е во недостатокот на сон

Ако постои универзална слика на современото родителство, тогаш тоа е родител кој во една рака држи кафе, во другата список со обврски, додека се обидува да функционира со израз на лицето кој говори: „Дали е можно дека е сè уште вторник?“ Уморот е станат речиси заштитен знак на родителството, а непроспиените ноќи се често првиот виновник на листата.

Но, што ако проблемот не е само во недостатокот на сон?

Иако често се чини дека новите родители живеат во перманентна несоница, истражувањата покажуваат нешто интересно: најголемиот дел од нив не спијат толку малку колку што се мисли. Студиите покажуваат дека родителите на мали деца во просек спијат околу седум часа ноќе – малку помалку од луѓето без деца. Со други зборови, бројот на часови на спиење не е драстично различен. Она што е различно е чувството на исцрпеност кое го придружува секојдневието.

Тука на сцена стапува современата реалност. Денешните родители не балансираат само помеѓу бебето и одморот, туку и помеѓу работата, роковите, пораките кои не престануваат да пристигнуваат, градинката, сообраќајот, купувањето, готвењето и постојаното чувство дека треба да бидат подобри, поорганизирани и попродуктивни. Во кратки зборови: мултитаскинг на стероиди.

А постои уште една голема разлика помеѓу некогаш и сега – заедницата.

Илјадници години децата не растеле со концептот „двајца луѓе против сè“, туку со поширокото семејство и блиски лица кои природно учествувале во грижата за децата. Баби, дедовци, тетки, постари браќа и сестри или соседи биле дел од секојдневието. Денес, меѓутоа, многу родители се обидуваат сè да изнесат сами, често далеку од семејството и без реална помош.

Тука се јавува и дополнителниот притисок на современото родителство: идејата дека родителот мора да биде сè во исто време – емоционално достапен, совршено организиран, успешен во работата, трпелив, присутен, наспан и уште да подготвува здрави оброци и да одржува социјален живот. Звучи како сценарио за филм за суперхерои, освен без специјални моќи.

Психолозите се позачестено истакнуваат дека исцрпеноста на родителите не ја произведува само физичкиот умор, туку и менталното оптоварување – постојаната одговорност, донесувањето одлуки и чувството дека мозокот непрекинато е „вклучен“. Дури и кога децата спијат, главата често не спие.

Можеби затоа вистинското прашање е помалку „колку родителите спијат“, а повеќе „колку поддршка имаат“. Зашто проблемот на модерното родителство можеби не е што родителите не можат да издржат, туку што се очекува од нив да издржат сè сами.

И можеби токму тука е малото ресетирање кое им треба на сите: помала перфекционистичност, повеќе помош, помалку вина и малку повеќе простор за она сосема човечко – уморот.