На Санта, баба ми (Беше нема, а пееше најубаво со тие раце) Дури се расчешлуваш пред растечено огледало свирепо корнејќи гушнати нишки, дури се напрегаш за да не видиш во рамката сенки, дури мислиш дека сѐ ќе исправиш, ќе одмрсиш со тоа парче штрбаво дрво, утрото свири низ прстите како замав на срп во шамак; тркала слики од еден двор …