„Ненаметливо и ненападно“ застанат меѓу сивиот умножен лик на едноличното секојдневие, со рацете в џеб, десперадото Филч си млачи среде субјективната и колективна летаргична резигнираност и општествената удобна умртвеност во баналност на делникот. Презирот кон малограѓанштината на неговиот спектаторски поглед од зад фантомските очила му се манифестира низ разложената ритмичка хармонија, додека со оптимистички продорниот пркос стрела преку луцидните соло …