Кога модата имаше карактер: старите кампањи на Диор денес изгледаат брутално добро

Средината на седумдесеттите беше моментот кога модата престана да сака само да биде убава.

Почна да сака да ве вознемири малку. Да изгледа скапо, опасно и како да крие тајна што никогаш нема да ја дознаете. И Диор тоа го работеше совршено.

Кампањата „Fetching is Your Dior“ од 1976 година, низ објективот на Крис фон Вангенхајм, изгледа како спој на луксуз, психолошки трилер и многу скапа нервна криза. И искрено? Генијално.

Во кадарот се Лиза Тејлор и Кристи Бринкли, две жени што не изгледаат како модели, туку како богати наследнички што знаат нешто компромитирачко за сите во просторијата. Погледите ладни, ставот леден, енергија „мојот адвокат ќе ве контактира“.

Накитот огромен. Сјаен. Тежок веројатно како просечна емотивна траума. Фризурите зализани до ниво на перфекционизам, шминка сјае како штотуку да излегоа од студиото 54 по четири часа сон и една многу лоша одлука. Сè изгледаше контролиранo… можеби предолгo контролиранo.

А потоа – доберман.

Затоа што очигледно некој во Диор кажал: „Знаете што и треба на оваа кампања? Атмосфера на потенцијална опасност.“ И биле во право. Кучето не е тука како декорација. Тој изгледа како телохранител, психолошка метафора и ред флаг истовремено. Додава оној осет дека во следните пет минути може да се случи или убиство или многу скап развод.

И токму тука седумдесеттите стануваат фасцинантни. Модата повеќе не беше само: „Погледнете ја фустанот.“ Модата станува приказна. Напнатост. Драма. Естетика со заплет. Фотографиите почнуваат да изгледаат како кадар од филм кој никогаш не е снимен, но сите очајно сакаат да го гледаат.

Денес, скоро 50 години подоцна, овие кампањи и понатаму изгледаат помоќно од половина современи едиторијали кои се обидуваат да бидат „oštar“, а завршуваат како Пинтерест табла на личност која штотуку открила црн eyeliner.

Зошто старите Диор кампањи не се обидуваа да бидат вирални. Затоа денес изгледаат бескрајно cool.