Борис Режак: Со децата разбрав дека љубовта нема граници

Борис Режак отворено зборува за својот животен пат, за очекувањата на татко му, за загубите што го промениле, за нераскинливата поврзаност со братот Дарио и за љубовта што ја запознал преку родителството.

Растевте со музика и запознавте големи музички имиња, меѓу кои и Тома Здравковиќ. Кога почувствувавте дека музиката е вашиот животен повик?

Не би рекол дека имаше еден конкретен миг во кој го сфатив или го решив тоа. Сè се одвиваше природно. Откако паметам за себе, свирев на некаков инструмент и буквално живеев со музиката. Таа беше дел од моето растење, од секојдневието и од сè што ме интересираше. Дури сега, кога ќе погледнам наназад, гледам дека сето тоа имало свој тек и смисла. Музиката веќе беше мојот пат, уште пред да знам така да го наречам.

Татко ви сакал да станете лекар. Како го прифати вашиот поинаков избор и разговарате ли денес за тоа?

Не зборуваме многу на таа тема. Неговата желба да станам лекар брзо отпадна, бидејќи се плашам од крв, па навистина немаше големи изгледи да тргнам во таа насока. Сепак, лекарската професија ја сметам за еден од најхуманите животни повици и многу го ценам сето она што го прават лекарите. Мојот повик е музиката, а сакам да верувам дека и таа може да ја лекува душата. Ако некоја песна му донесе некому барем малку утеха или му го олесни тешкиот ден, за мене тоа е доволно.

Колку вашата емотивност ви помага да ѝ ги доближите песните на публиката?

По природа сум емотивен и мислам дека токму тоа најсилно се одразува врз мојата музика и врз начинот на кој пеам. Важно ми е навистина да го чувствувам она што го изведувам. Тука нема многу место за преправање, бидејќи искреноста се слуша. Кога некоја приказна ќе ме допре, можам да им ја пренесам и на другите.

Фото: Михајло Вукеља

Во вашите песни често има љубов, загуба и копнеж. Дали некоја од нив произлегла од лично искуство?

Сите песни што сум ги напишал се дел од мојот живот, иако не секоја настанала од нешто што лично ми се случило. Ќе слушнеш нечија приказна, во неа ќе препознаеш нешто блиско, ќе те допре и на свој начин ќе ја проживееш. Потоа ќе ја преточиш во песна. Во таа смисла, сите се лични, затоа што во секоја останало нешто мое. А кога песната ќе стигне до луѓето, може да стане и нивна. Моја, твоја, нечија, сечија… За мене тоа е една од најубавите страни на музиката.

За мајка ви Нада велевте дека е вашата ѕвезда водилка. Како ве промени нејзината загуба и гледате ли денес поинаку на животот?

Ми се измести тлото под нозете. Од таква загуба човек никогаш не закрепнува целосно, туку со текот на времето учи да живее со празнината. Мајката е една. Мојата ме научи да ги ценам и да ги почитувам сите мајки на светов, како и сите жени. Тоа ми го остави како животна насока и го носам со себе. По нејзиното заминување почнав поинаку да гледам на животот и на неговата минливост, повеќе да ги ценам здравјето и сопствениот мир. Стануваш посвесен колку е важно да ги чуваш луѓето што ги сакаш додека се покрај тебе.

Борис Режак за семејството и воспитувањето на своите три деца

Брат ви Дарио се родил кога сте имале 15 години. Како го доживеавте неговото доаѓање во семејството, со оглед на тоа што веќе сте биле тинејџер, и колку ви значи што го имате?

Отсекогаш сакав да имам брат или сестра. Иако веќе бев тинејџер кога се роди Дарио, таа желба воопшто не беше помала. Денес со сигурност можам да кажам дека е вистинско богатство што го имам. Тој ме направи подобар човек. Дарио има церебрална парализа и нашиот однос за мене значи посебна блискост. Покрај него уште подлабоко разбрав колку љубов може да има во врската меѓу двајца браќа. Децата и луѓето што живеат со церебрална парализа имаат посебно место во моето срце.

Рековте дека со сопругата веќе 16 години работите на животниот проект наречен семејство. Кој е најтешкиот предизвик што заедно сте го надминале?

Мислам дека тоа е предизвикот со кој се соочуваат повеќето родители – да ги изведат децата на вистинскиот пат. Тоа е работа што постојано трае и низ која и самите секојдневно учиме. Сакаме да пораснат во среќни и чесни луѓе, да прават добро и да умеат да го препознаат доброто кај другите. Важно ни е и каков пример им даваме, зашто децата многу нешта усвојуваат гледајќи како живееме. Затоа семејството го доживувам како животен проект на кој постојано му се навраќаш и во кој се вложуваш себеси.

Имате три деца – Кира, Нора и Сергеј. Што научивте за љубовта преку татковството, а не можевте да го разберете пред да станете родител?

Дека љубовта нема граници. Пред да добиеш деца, тешко можеш да замислиш колку силно можеш да сакаш некого, а потоа гледаш дека таа љубов постојано се шири. Секое дете има свое место во тебе и за секое има уште љубов. Таа е бескрајна и безусловна, а мислам дека дури преку татковството навистина го разбрав значењето на тие зборови.

Фото: Михајло Вукеља

Вашата работа носи настапи, патувања и средби со публиката. Дали денес потешко наоѓате време за себе и за нештата што ве исполнуваат надвор од музиката?

Не, напротив, денес ми е полесно. Со годините и со зрелоста учиш да ги препознаваш сопствените граници и да ги почитуваш. Појасно знаеш што можеш и што сакаш, колку ти е доволно од нешто и кога ти треба одмор. Полесно кажуваш: не сакам, не можам или не морам. Тогаш останува повеќе простор и за себе и за она што те исполнува надвор од работата. Мислам дека тоа е една од поубавите работи што ги носат годините.

По толку години на музичката сцена, што уште сакате да постигнете? Има ли проект или соработка за кои одамна сонувате, а досега не сте ги оствариле?

Каде би биле без мечтаење и соништа? Секако дека сè уште мечтаам. Главно станува збор за мали, скромни желби што денес ми изгледаат подостижни отколку порано. Има и проекти и соработки што би сакал да ги остварам, но не чувствувам потреба сè да се случи веднаш. Верувам дека некои работи треба да созреат, да се најдат вистинските луѓе во вистинскиот момент. Ако се остварат, ќе бидам среќен. Ако не, ќе продолжиме да мечтаеме. Важно ми е да остане жива желбата за создавање.

Ако еден ден можете да им оставите на децата само една животна порака, што би сакале да запаметат од сето она на што сте ги учеле и од начинот на кој сте живееле?

Да бидат среќни. Тоа најмногу им го посакувам и таа порака ми е поважна од сите други. Да го најдат она што ги исполнува и да се чувствуваат добро во сопствената кожа. Би сакал од сето она на што сум ги учел и од начинот на кој сум живеел да запаметат дека е важно да бидеш добар човек и да го зачуваш својот мир.

Извор: Story.rs