Борис Режак за новиот албум: „Чувството е исто, но денес можеби подобро го разбирам“

Некои песни ги паметиме не само по мелодијата, туку и по чувствата што ги разбудиле во нас. Меѓу нив посебно место има „Господска улица“ на Борис Режак, кантавтор чија музика со години допира до публиката токму преку емоциите.

По многубројните синглови што го одбележаа неговиот досегашен музички пат, Борис неодамна го најави албумот „Мој хлад“, на кој е автор на сите песни. Првата најава за ова ново поглавје е синглот „Признајем“, премиерно објавен на 13 октомври на неговиот официјален канал на Јутјуб. Но, како што вели самиот, албумот ќе понуди различни музички изрази и ќе открие и други страни од неговото творештво.

Во разговор за „Лепота и здравље“, Режак зборуваше за новиот албум, создавањето музика, слободата што ја носи долгогодишното искуство и семејството како негова најголема потпора.

По осумнаесет години најавивте нов албум, „Мој хлад“, прв на кој ќе се претставите како кантавтор. Зошто токму сега почувствувавте дека е време на публиката да ѝ понудите заокружена авторска приказна? Што се промени кај Вас од претходниот албум досега?

Кога ќе кажете осумнаесет години, звучи како сето тоа време да сум молчел, а во меѓувреме објавив најмалку дваесет синглови. Музиката постојано беше дел од мојот живот. За овој албум беше потребно песните да се соберат и да созреат, да почувствувам дека заедно ја раскажуваат приказната што сакам да ја споделам со публиката. Со годините научив дека некои работи не треба да се забрзуваат. Појасно знам што ми е блиско, што сакам да кажам и зад што можам да застанам. Животот ме промени, како и секој човек, а тоа се слуша и во песните. Чувството остана исто, само денес можеби подобро го разбирам.

Синглот „Признајем“ го најавува албумот, но рековте дека другите песни значително ќе се разликуваат и дека публиката ќе запознае и други страни од Вашето творештво. Кој дел од Вашиот музички сензибилитет досега немавте можност да го покажете, а сега ќе добие повеќе простор?

Не би рекол дека намерно сум чувал некој дел од себе за подоцна. Песните едноставно доаѓаат на различни начини и бараат различен израз. „Признајем“ е еден дел од таа приказна, но не би сакал публиката врз основа на неа да помисли дека веќе знае како ќе звучи целиот албум. Ќе има различни расположенија и различни начини на пренесување на емоциите. Музиката ме следи откако знам за себе и природно ми е да не се задржувам секогаш на истиот звук. На овој албум си давам повеќе простор како автор, па верувам дека низ тие разлики луѓето ќе препознаат и нешто што досега не го слушнале од мене.

Како го осмисливте визуелниот идентитет на албумот „Мој хлад“ и колку Ви беше важно фотографиите и целокупната естетика да ги пренесат чувствата и атмосферата на песните?

Важно ми е да се препознаам на фотографијата, исто како што морам да се препознаам во песната. Да не изгледа како да претставуваме некој друг човек. „Мој хлад“ е лична приказна и би сакал таа блискост да се почувствува и во визуелниот дел, фотографиите и естетиката природно да ја следат музиката. Бидејќи песните се различни, не мора една слика да ја објасни секоја од нив. Доволно е да пренесе дел од атмосферата и да го поттикне човек да слушне. Најблиско ми е кога сè изгледа едноставно и ненаметливо, а сепак има свој карактер.

Додека создавате, колку размислувате за тоа како песната ќе звучи на радио и на стриминг-платформите, а колку си дозволувате да експериментирате? Дали денес сте послободни отколку на почетокот на кариерата?

Додека настанува песната, најважно ми е да го почувствувам она што го пишувам и го пеам. Секако дека сакам да стигне до луѓето, да ја слушнат на радио и на платформите, но тешко би можел да создавам размислувајќи само за тоа каде ќе се вклопи. „Признајем“ со години ги чекаше својот облик и својот момент. Ѝ се навраќав сè додека не почувствував дека тоа е тоа. Денес навистина сум послободен, пред сè затоа што подобро се познавам себеси. Полесно кажувам што ми одговара, а што не е за мене. Тогаш е полесно и да пробаш нешто поинакво, без да мора однапред да знаеш како ќе реагираат сите.

Насловот „Мој хлад“ звучи лично, речиси како место каде што можете да се засолните, да запрете и да бидете свои. Што претставува за Вас таа сенка? Дали албумот е и Ваш личен простор во кој сте ги собрале мислите и чувствата од изминатите години?

Во тој наслов има нешто што ми е блиско. Таа сенка ја доживувам како простор во кој човек може малку да здивне и да биде свој. Во неа се собра она што со години се насобирало во мене, но и приказните на други луѓе што ме допреле. Не е сè што пишувам нешто што лично ми се случило, но секоја приказна морам на некој начин да ја проживеам за да ја преточам во песна. Затоа албумот е личен. А би сакал во таа моја сенка да има место и за другите, некој да се препознае во песните и да почувствува дека не е сам во она низ што поминува.

Често велите дека семејството Ви е најголема потпора. Како ги усогласувате улогите на сопруг и татко со потребата да се повлечете во својот свет и да создавате музика?

Не би се пофалил баш со својата организираност, тоа никогаш не ми било најсилната страна. Но со годините научив подобро да ги препознавам сопствените граници и да кажам кога нешто не можам или не морам. Така останува повеќе простор и за семејството и за музиката. Татковството ме научи колку брзо минува времето и колку е важно да бидеш присутен додека децата растат. А музиката е дел од мене, па природна ми е и потребата да ѝ се посветам. Таа рамнотежа постојано се бара. Важно ми е луѓето што ги сакам да почувствуваат дека сум тука и обврските да не ни го одземат целото заедничко време.

Ако музиката е Ваш начин да ги изразите чувствата, мислите и она што Ви се случува, колку приказните од семејниот живот, разговорите со сопругата и секојдневните мигови на крајот се преточуваат…

Извор: Lepota i Zdravlje