„Работните односи“ заглавени во некој друг систем

Прво синдикатот нема што да биде консултиран во врска со ваквите закони. Синдикатите ниту носат инвеститори, ниту пак можат на било кој начин да го зголемат произдовството и вработеноста. Синдикатите се реално и непотребни во било која економија.

За да се зголеми реално цената на работната рака, мора да се зголеми интересот за неа. А интересот може да се зголеми само со присуство и мотивација на повеќе инвеститори. Инвеститори не може да се привлечат со силни социјални мерки, ниту со штрајкови, ниту со синдикати.

По се изгледа не сме разумни луѓе кои се спремни чесно да работат со цел подигнување на сопствениот стандард. Затоа сакаме влез во ЕУ посекоја цена, каде ќе “цицаме“ од разно-разните фондови... Редно е да си признаеме дека нашата подсвест на ЕУ гледа како на “Нова Југославија“, каде ќе се “омрсиме“ од благосостојбата која ја создал некој друг. Што народ сме ние во таков случај?

Во оној момент кога треба да се работи, кога треба да се засукаат ракави и да се поднесе голем труд пред се за сопствениот социјален статус...од нашата ментална матрица излегува грдото лице на социјализмот, социјалната еднаквост, колективизмот и сл.
Очигледно дека 17 години транзиција се однесувале само на политичкиот дел каде луѓето демократски излегуваат на гласање. По сите други прашања, пред се по економските, нашата подсвест не го напуштила социјализмот од доцните 40-ти.

Сеуште не се размислува пазарно, туку се гледа по секоја цена да се добие вработување во државен сектор...сеуште се осудува профитниот мотив во економијата, сеуште се осудува пазарната цена на трудот, сеуште се осудуваат социјалните разлики и успехот на поспособните, сеуште социјалните мерки се толкуваат исклучиво позитивно, итн...

Затоа се прашувам и себе си: “Во кој систем ние живееме..?“

- Како ќе се вработат невработените без привлекување инвеститори..?

- Како може некој да помисли да ги ограничува инвеститорите во нивните одлуки..? Така никогаш никој нема да инвестира кај нас.

За воља на вистината социјалните мерки не се драстично скратени со новиот закон. Сеуште е задолжително плаќањето во државниот пензиски и здравствен фонд. Се уште постојат “годишен одмор“ и “викенд“ како социјални категории. И на сето тоа се попречува селекцијата на работната сила, која произлегува од критериумите на работодавецот, и државата пробува да наметне свои критериуми.

Капитализмот и овојпат е изгазен, како и во многу други случаи кога станува збор за европска земја. Прашање е само кога ќе ја платиме таквата цена.

---

Авторот е уредник на блогот capitalism.blog.com.mk