Ме фати вчера еден склет со проблемиве таратурски, па седнав троа да видам телевизија, онака чисто до кај сме со земјава – ќе се прекрстиме или поретко. Си сварив кафенце, си се оптегнав пред телевизор и танта – раааа, оп прво мавање – Македонија е пред исчезнување!

А бе аман, не сме Македоносаурус цвикаториа, па да исчезнеме така наеднаш. Башка, си планирав за тогаш некои работи. Животот иде брзо ко река, треба да си знаеш за десет години што те чека. А, што ме чекало, ебати животот, ебати!

И дури не си рекол: Меѓународната кризна група, ете ти го Едвард Џозеф со загрижена и тажна фаца. Си помислив - умрела баба му, Бог да ја прости. Ама се заебав - не било тоа работата.

- Горааан, Лидијаа, многу сум загрижен за вас. Соседите се педери, ако не влезете сега во НАТО тешко вас. Нема никогаш да влезете. Се плашам дека за десет години Македонија ќе ја снема.

„Море тебе да те снема, огно да те изгори“, ја слушам комшивкана Цена кај што се дери откарши.

Оф леле мори мајко, си велам, малку ни беа Геровци, Фрчковци, Eфтовци, иксови и нули новинарски, па како засилување дојде и типот кој во 2001 „успешно“ ја изменаџира кризата. Ама тоа е, во село без кучиња, и вакви мочковци се најголеми курнази. Ах, да не заминеше во Австралија Киро Биберо, па да му го пратев, да му го опраеше сурато малку, па него да му исчезнеше ѓоа загриженоста од фацата.

Станав, се истегнав, појдов до веце да се изркам таму еден зелен како последица од горенаведениов и излегов да се прошетам... оти уште малку време има. Луѓе шетајте, уживајте, живејте додека можете оти за десет години - исчезнавмеееееее!