Во денешнава кратка колумничка би сакал да „разбијам“ неколку геополитички митови, пред сѐ оние кои се обидуваат да дефинираат што една земја или територија или народ ги прави моќни, силни, значајни и богати. Геополитички митови има еден куп и би можел цела книга да напишам за нивно демаскирање, ама во денешнава колумна ќе се задржам само на оние поврзани со прашањето од насловот.

Ако е оправдано да се издвојуваат од буџетот по 100 милиони евра годишно за субвенционирање на земјоделците кои потоа своите вишоци на млеко ќе ги иструраат пред Владата при протестите, на јаболки кои ќе скапуваат во ладилниците и на жито од кое ќе скапува во силосите – зарем не е пооправдано да се субвенционираат и учениците?

Една од битните одлики на македонското транзиционо општество е масовната партизацијата на јавната администрација, успехот врз основа на партиската припадност, како и градењето на амбиции врз основа на политичка послушност наместо врз сопствените квалитети.

Изминатиов период, политичкото внимание е насочено кон расколот кој се случуваше во НСДП и ДПА, настани кои некако го оттргнаа вниманието на јавноста од случувањата во Либерално - демократската партија.

Кому најмногу му веруваат инвеститорите кога се во прашање нивните слободни финансисики средства..?

Во пресрет на вонредниот конгрес на најголемата опозициона партија во земјава ни и најавеното повторно (овој пат и формално) преземање на челната позиција во таа партијата од страна на Великиот Водач на македонските деформирани комунисти, прочитајте ја следнава анализа посветена на показателите по кои може да се препознае постоењето на култ на личноста во некоја организација и последиците по иднината на таа организација од таквата пракса.

На последниве претседателски избори, Љубе Бошкоски го најави своето враќање на политичката сцена. После многу шпекулации, реши да настапи самостојно, дистанцирајќи се од ВМРО-ДПМНЕ и ВМРО-НП, со кои многу го поврзуваа (ВМРО-ДПМНЕ му е матична партија, а со ВМРО-НП работеше овие избори).

Најнегативниот аспект на типичниот македонски менталитет е склоноста да се гледаат сопствените проблеми и решенијата за тие проблеми како резултат на делувањето на некој надворешен фактор. Со други зборови, треба да престанеме да сметаме дека главна причина за нашето постојано тапкање во место е што некој друг ни е крив, а воедно за излез од нашите маки и страданија треба да престанеме да се надеваме дека некој друг го има решението.

Двете идеологии споменати во насловот на денешната колумна, според она што ни го кажуваа режимските историчари од ерата кога во нашата земја владееше комунизмот, се крајните спротивни полови на лево-десниот политички спектар и по таа основа не би требало да имаат апсолутно ништо заедничко меѓу себе. Но, ако се погледне подлабоко во нивната и теорија и пракса, ќе се забележат многу изненадувачки сличности. Еве некои од нив: